PARNOK (właśc. Parnoch) Sofia J a k o w l e w n a, ur. 30 VII (11 VIII) 1885 Taganrog, zm. 26 VIII 1933 wieś Karpinskoje (obwód moskiewski), poetka. W 1907 przeszła z judaizmu na prawosławie, co wywarło duży wpływ na jej twórczość, dla której religijne uniesienie jest jedną z ważniejszych inspiracji. W 1916 opublikowała pierwszy zb. liryki Stichotworienija (Wiersze), obejmujący utwory napisane w 1912-15. Przyjaźniła się w tym okresie z M. Cwietajewą i M. Wołoszy-nem. Należała (wraz z W. Chodasiewiczem, L. Grossmanem i in.) do grupy literackiej Liriczeskij krug, ciążącej ku klasycyzmowi, propagującej jasność i harmonię w poezji. W latach 20. jej wiersze, mimo wyzwań epoki pozbawione zabarwienia politycznego, ukazały się w zb. Róży Pieni (1922, Róże Zakątka Muz), Łoza (1923, Łoza), Muzyka (1926, Muzyka) i Wpolgołosa (1928, Półgłosem). W liryce P. wiele miejsca zajmują obrazy z mitologii antycznej, Biblii, sztuka, miłość, śmierć, motywy osamotnienia i zagubienia. Pod wpływem nasilającej się presji politycznej P. po 1929 zamilkła. Powróciła do poezji na krótko przed śmiercią.
