PANFIOROW F i o d o r I w a n o w i c z, ur. 20 IX (2 X) 1896 wieś Pawłow-ka (gub. saratowska), zm. 10 IX 1960 Moskwa, prozaik. Debiutował w 1918, pisał reportaże i opowiadania z życia wsi oraz sztuki agitacyjne dla teatrów amatorskich. W 1924 przeniósł się do Moskwy, do 1931 był redaktorem pisma "Kriestjanskij Żurnał", w 1931-60 - miesięcznika "Oktiabr"'. W 1928-37 powstały Bruski (Bru-ski), 4-tomowa powieść o kolektywizacji wsi nad Wołgą. Tom pierwszy był zapowiedzią tzw. epopei chłopskiej. Łącząc technikę prozy ornamentalnej z natu-ralistycznym, często drastycznym opisem, odtworzył wstrząsające dzieje fermentu i rozpadu dawnego naturalnego, "biologicznego" układu życia wiejskiego pod naporem porewolucyjnych przeobrażeń. W kolejnych tomach, ulegając coraz wyraźniej schematom ideologicznym, przedstawił wyidealizowany, plakatowy obraz rzeczywistości kołchozowej. W 1941-45 był korespondentem wojennym. W trylogii Oni walczyli o pokój (Bor'ba za mir, t. I i II, 1945-54), utrzymanej w konwencji quasi-epickości, ukazał uproszczoną i apologetyczną wizję lat wojny i odbudowy. Na trylogii Wołga - matuszka nęka (1953-60, Maleńka Wołga), w której podjął problematykę powojennej wsi i próbę obrachunku z przeszłością, także zaciążyły relikty poetyki normatywnej. Pisał również utwory sceniczne. Pozostawił po sobie dobrą pamięć jako redaktor naczelny miesięcznika "Oktiabr"' w przełomowych latach 1957-60. J.L.
